ياران ياران منشينيد خموش
ايران در سايه ي دار است
منشينيد خموش
زير ساطور تبه كاران است
ياران منشينيد خموش
در كشور ما سرب سوزان است پاسخ گر بپرسي از عدالت
منشينيد خموش
هر ره ديگر بود مسدود جز راه رذالت
منشينيد خموش
ياران ايران در سايه ي دار است
منشينيد خموش

گرديد وطن غرقه ي اندوه و مهن
واي وطن واي وطن واي

سرخند از اين غصه سفيدان چمن
واي وطن واي وطن واي

خيزيد رويم از پي تابوت و كفن
واي وطن واي وطن واي

اي غرقه در هزار غم بي دوا وطن
اي طعمه ي گرگ اجل مبتلا وطن

قربانيان تو همه گلگون قبا وطن
عزيز وطن غريب وطن بي نوا وطن

بي كس وطن غريب وطن بي نوا وطن

مادر ببين عروس وطن بي جهاز شد
مادر ببين دست اجانب دراز شد

هر شقه اش نصيب پلنگ و گراز شد
عزيز وطن غريب وطن بي نوا وطن
بي كس وطن غريب وطن بي نوا وطن

در هيچكس همت و دين و ثبات نيست
جان كندن است زندگي ما حيات نيست

از هيچ سمت راه گريز و نجات نيست
اي خاك تو جواهر و لعل و طلا وطن

تهرانيان همه گرفتار مصيبتند
گيلانيان همه بر زوال و وحشتند
تبريزيان گرفتار محنتند
از بهر مرد و زن شده محنت سرا وطن
عزيز وطن بي نوا وطن
آن عقربي كه بر وطن افتاد
آن خائنين ستمگر و جلاد حاضرند
آن مهر و دفتر اسناد حاضر است
كردند بر تو ناخلفان ظلمها وطن

عزيز وطن غريب وطن بي نوا وطن

سال نو مبارک

هرچی سعی کردم که بفهمم که چرا تنهام گذاشتی ولی نفهمیدم خودت هم نتونستی جواب درستی

بدی.

با اینکه تنهام گذاشتی ولی هنوز که هنوزه دوست دارم و خواهم داشت

به چشماي خودت قسم
ديگه بهت نمي رسم
وصال تو خياليه
واي كه دلم چه حاليه
بازياي عروسكي
آخ كه چه حيف شد كودكي
يه كم برس باز به خودت
مي خوام بيام تولدت
اونوقتا اينجوري نبود
راهت به اين دوري نبود
حالا كه عاشقت شدم
نيستي ديگه مال خودم
پاييز چه فصل زرديه
عاشقيم چه درديه
گم شده باز بادبادكم
تو نمي ياي به كمكم ؟
می خوام دستاتو بگيرم
تو بموني من بميرم
عاشقي ام نوبتيه
آخ كه چه بد عادتيه
من نگرانم واسه تو
قبله ي ديگران نشو
اشكم به اين زلاليه
دل تو از من خاليه
تو مه عشق تو گمم
هلاك يه تبسم
تو شدي مال ديگري
چه جور دلت اومد بري
قفلا كه بي كليد شدن
چشا به در سفيد شدن
چه امتحان خوبيه
دوريت عجب غروبيه
بارون شديده نازنين
از تو بعيده نازنين
خاطره رو جا نذاري
باز من و تنها نذاري
اونوقتا مهمونت بودم
دنيا رو مديونت بودم
اونقتا مجنونم بودي
كلي پريشونم بودي
قصه حالا عوض شده
صحبت يه تولده
قلبت رو دادي به كسي
يه كم واسم دلواپسي
مي ترسي كه من بشكنم
پشت سرت حرف بزنم
تو واسه من ناز مي كني
ناز مي كشم باز مي كني ؟
اين رسمشه عزیزکم
من كه ازت نمي گذرم
ستارمون يادت مي ياد
دلواپسم خيلي زياد
فقط تماشا مي كني
بعد عشق و حاشا مي كني
مي گي گذشت گذشته ها
چه راحتن فرشته ها
سر به سرم كه نذاري
بگو يه كم دوسم داري ؟
نمي موني من مي مونم
ميري يه روزي مي دونم
اولا مهربونترن
اونايي كه همسفرن
اشك منم كه جاريه
نگه دار يادگاريه
مي سپرمت دست خدا
يه كم دوستم داشتي بيا

خدا نشونيشو از كی بگيرم

دارم دق ميكنم بزار بميرم

آخه هنوز دلش از جنسه سنگه

هنوز دلم واسه دلتنگی تنگه

چطور دلش اومد از پا بيوفتم

بهش نازكتر از گل هم نگفتم

باور ندارم منو تنها ميزاره

دلم واسش يه ذره شده

اما ديگه نيست

لعنت به تو ای دست سرد روزگار

حالا فقط من موندمو اين چشمهای خيس

هر چی به من بگی واست همون ميشم

فقط يه بار ديگه بيا دستمو بگير

خدا ازت ميخوام يادش نيوفتم

چه حرفايی كه از عشقم نشنوفتم

بدترين درداين نيست که عشقت بميره بدترين درداين نيست که به اوني که دوسش

داري نرسي بدترين درداين نيست که عشقت بهت ناروبزنه بدترين درداينم نيست که

عاشق يکي باشي واونم ندونه بدترين درداينه که يکي بميره اونوقت بدوني دوست

داشته

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي که از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام

غمهايي که بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي که برايم شکستي

.... .. بخاطر احساسي که برايم پرپر کردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي که

بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمکي که بر زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر

عشقي که بر قلبم حک کردي

دو دوست با پاي پياده از جاده اي در بيابان عبور مي كردند بين راه بر سر موضوعي اختلاف پيدا كردند و به مشاجره پرداختند يكي از آنها از سر خشم، بر چهره ديگري سيلي زد دوستي كه سيلي خورده بود، سخت آزرده شد ولي بدون آن كه چيزي بگويد، روي شن هاي بيابان نوشت: «امروز بهترين دوست من، بر چهره ام سيلي زد آن دو كنار يكديگر به راه خود ادامه دادند تا به يك آبادي رسيدند. تصميم گرفتند قدري آنجا بمانند و كنار بركه آب استراحت كنن د ناگهان شخصي كه سيلي خورده بود، لغزيذ و در بركه افتاد. نزديك بود غرق شود كه دوستش به كمكش شتافت و او را نجات داد. بعد از آن كه از غرق شدن نجات يافت، بر روي صخره اي سنگي اين جمله را حك كرد: «امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داددوستش با تعجب از او پرسيد: بعد از آنكه من با سيلي تو را آزردم، تو آن جمله را روي شن هاي صحرا نوشتي ولي حالا اين جمله را روي صخره حك مي كني؟ ديگري لبخندي زد و گفت: وقتي كسي ما را آزار مي دهد، بايد روی شن هاي صحرا بنويسيم تا بادهاي بخشش، آن را پاك كنن ولي وقتي كسي محبتي در حق ما مي كند بايد آن را روي سنگ حك كنيم تا هيچ بادي نتواند آن را از ياد ها ببرد

 منوپیش تو جا بذاره ..

اگه هنوزم منو از یاد نبردی بهت میگم که خیلی بیشتر از قدیما

دوستت دارم.

برگرد.... برگرد دیگه نمیتونم تحمل کنم.تا امروز هیچ وقت به کسی

 اینجوری التماس نکرده بودم.

امروز ... روزه که از پیشم رفتی نمیدونی چقدر بهم سخت گذشته از

همیشه تنها تر شدم ولی ....

میدونم که خودت میدونی منتظرت خواهم موند.

ياد گرفتم که عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست ، ياد گرفتم که عشق يعني فاصله

و فاصله يعني 2 خط موازي که هيچگاه به هم نمي رسند ، ياد گرفتم در عشق هيچکس به اندازه

 خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري ، تنهاتري...

چقدر فاصله اینجاست بین ادم ها چقدر عاطفه تنهاست بین ادمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد و او هنوز شکوفاست بین ادمها

کسی به خاطر پرواز ها نمی میرد تب غرور چه بالاست بین ادمها

و از صدای شکستن کسی نمی شکند چقدر سردی وغوغاست بین ادمها

میان کوچه دل ها فقط زمستانست هجوم ممتد سرما ست بین ادمها

زمهربانی دل ها دیگر سراغی نیست چقدر قحطی رویاست بین ادمها

کسی به نیت دل ها دعا نمی خواند غروب زمزمه پیداست بین ادمها

و حال اینه را کسی نمی پرسد همیشه غرق مداراست بین ادمها

غریب گشتن احساس و درد سنگینی است و زندگی چه غم افزاست بین ادمها

مگر کلبه دل ها چقدر جا دارد؟چقدر راز ومعماست بین ادمها

سلام ابی دریا بی پاسخ ماند سکوت گرم تماشاست بین ادمها

و چه ماجرای عجیبی است این و اهل عشق چه رسواست بین ادمها

چه می شود اگر همه از جنس اسمان باشیم؟طلوع عشق چه زیباست بین ادمها

میان این همه گل های اسمان ساکن اینجا چقدر پونه شکیباست بین ادمها

تمام پتجره ها بی قرار بارانند چقدر خشکی و صحراست بین ادمها

و کاش صبح ببینیم که باز هم مثل قدیم نیاز ومهر و تمناست بین ادمها

بهار کرن دلها چه کار دشواریست و عر عشق چه کوتاهست بین ادمها

میان تک تک لبخندها غمی سرخ است و غم به وسعت یلداست بین ادمها

به خاطر تو سردم چرا که تنها تو دلت به وسعت دریاست بین ادمها

پروردگارا من را ابزار ارامش خویش قرار بده بگذار هرکجا که نفرت است عشق درو کنم هرجا

 اسیب است عفو.هرجا شک است ایمان.هرجا ناامیدی است امید.هر جاتاریکی است نور هرجا

 غم است سرور.انگاه که با دستات کلمه عشق را بر قلبم نوشتی سواد نداشتم اما به دستات

 اعتماد داشتم حالا که سواد دارم به چشمان خود اعتماد ندارم .

دوست داشتنی ها رو کنار بگذاریم و همه ما رو برای این کار تشویق می کنند خیلی سخته

است که انسان را مجبور به فراموش کردن دلبستگی ها می کنند و آن را منع می کنند

نمی دانم خیلی سخته که آدم عشقش رو فراموش کنه .

همیشه دوست داشتم یکی رو دوست داشتم اما این دوست داشتن رو ازم گرفتن نمی دونم

چرا و نمی دونم باید چی کار کرد باید ساخت بله چون ما مقصر هستیم پس باید بسازیم.

کشتن عشق یعنی آزادی محض

کشتن دوست یعنی آزادی حق

کشتن فضا یعنی دیوانگی محض

و کشتن تو یعنی دیوانگی حق

و این را بدان که اگر چیزی را در قلبت کشتی برای همیشه خواهد مرد

ای خدا من به کسی کاری ندارم ولی زخم از همه خوردن شده کارم
از غریب و کسی که وصله جونه پشت پا خوردن و مردن شده کارم
کاشکی هوشیاری نصیبم نمی شد باعث رنج و فریبم نمی شد
بعضی ها قیده همه چیرو زدن بعضی ها اسیر اقبال بدن
اون بالا نشستی گوش کن ای خدا چه عذابیه به دنیا امدن
کاشکی هوشیاری نصیبم نمی شد باعث رنج و فریبم نمی شد
اخه هوشیاری غم بزرگییه کاشکی هوشیاری نصیبم نمیشد
هر کجا پا میزارم هر جا که میرم پیشه چشمام میبینم حلقه داری
ای خدا من خودمم هیچ نمیدونم چرا هر گل پیش چشمام میشه خاری
کاشکی هوشیاری نصیبم نمی شد باعث رنج و فریبم نمی شد
اخه هوشیاری غم بزرگییه کاشکی هوشیاری نصیبم نمیشد
مرگ تدریجی شده هستی برام نقش خنده دیگه مرده رو لبام
ای خدا هر کسی از راه می رسه می کنه چاه دو رنگی پیش پام
کاشکی هوشیاری نصیبم نمی شد باعث رنج و فریبم نمی شد
اخه هوشیاری غم بزرگییه کاشکی هوشیاری نصیبم نمیشد

ای گل تازه که بویی زوفا نیست تو را ... خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را ... التفاطی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را ... با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود ... جان من این همه بی باک نمی باید بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی ... همره غیر به گلگشته گلستان باشی

هر زمان با دگری دست به گریبان باشی ... زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی ... یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد ... به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانه ی اغیار نمی باید بود ... غیر را شمع شب تار نمی باید بود

همه جا با همه کس یار نمی باید بود ... یار اغیار دل آزار نمی باید بود

تشنه ی خون من زار نمی باید بود ... تا بدین مرتبه خونخوار نمی باید بود

من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست ... موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد ... جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد ... هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

این ستم ها دگری با من بیمار نکرد ... هیچ کس این همه آزار من زار نکرد

گر زآزردن من هست غرض مردن من ... مردم و آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگ دلی دل به تو دادن غلط است ... بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است ... روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است ... جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم ... چون شود خاک بر آن خاک زارت باشم

مدتی هست که حیرانمو تدبیری نیست ... عاشق بی سر و سامانمو تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانمو تدبیری نیست ... خون دل رفته ز دامانمو تدبیری نیست

از جفای تو بدین سانمو تدبیری نیست ... چه توان کرد پشیمانمو تدبیری نیست

شرح درماندگی خود به که تقریر کنم ... عاجزم چاره ای من چیست چه تدبیر کنم

نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است ... گل این باغ بسی سر به روان بسیار است

جان من همچو تو غارتگر جان بسیار است ... ترک زرین کمر موی میان بسیار است

با لب همچو شکر تنگ دهان بسیار است ... نه که غیر از تو جوان نیست جوان بسیار است

دیگری این همه بیداد به عاشق نکند ... قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و می دانی تو ... به کمند تو گرفتارم و می دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو ... داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو ... از برای تو چنین زارم و می دانی تو

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز ... از تو شرمنده ای یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نو که آزرده شوم از خوی ات ... دست بر دل نهم و پا بکشم از کوی ات

گوشه ایی گیرم و من بر نیایم سوی ات ... نکنم بار دگر یاد قد دلجوی ات

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکوی ات ... سخنی گویم و شرمنده شوم از روی ات

بشنو پند مکن قصد دل آزرده ای خویش ... ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ای خویش

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم ... از سر کوی تو خودکام به ناکام روم

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم ... از پی ات آیم و با من نشوی رام روم

دور دور از تو من تیره سرانجام روم ... نبود زهره که همراه تو یک گام روم

کس چرا این همه سنگین دل و بد خو باشد ... جان من این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی ... یار شو با من بیمار چه می پر هیزی

چیست مانع ز من زار چه می پرهیزی ... بگشای لعل شکر بار چه می پرهیزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می پرهیزی ... نه حدیثی کنی ازهار چه می پرهیزی

که تو را گفت که به ارباب وفا حرف مزن ... چین برافروزن و یکبار به ما حرف مزن

درد من کشته شمشیر بلا می داند ... سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکن ام ساکن صحرای فنا می داند ... همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم همه کس طوق مرا می داند ... عاشق همچو من از نیست خدا میداند

چاره ای من کن و مگذار که بیچاره شوم ... سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت ... چهره آلوده به خونابه جگر خواهم رفت

تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت ... گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت

نه که این بار تو هر بار دگر خواهم رفت ... نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوی تو با خاک برابر باشم ... چند آمال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو بقدر از همه کمتر باشم ... از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم

میروم تا به سجود بت دیگر باشم ... باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو از تو کشم ناز و تقابل تا کی ... طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

سبزه ای دامن نسرین تو را بنده شوم ... ابتدای خط مشکین تو را بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تو را بنده شوم ... گره بر ابروی پر چین تو را بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تو را بنده شوم ... طرز محجوبی و آیین تو را بنده شوم

اله اله ز که این قائله اندوخته ایی ... کیست استاد تو اینها ز که آموخته ایی

این همه جور که من از پی هم می بینم ... زود خود را به سر کوی عدم می بینم

دیگران راحت و من این همه غم می بینم ... همه کس خرم و من درد و الم می بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم می بینم ... هستم و آزرده و بسیار ستم می بینم

خورده بر حرف درشت من آزرده مگیر ... حرف آزرده درشتانه بود خرده مگیر

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم ... از تو قطع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم زجفای تو حکایت نکنم ... همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد و نهایت نکنم ... خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

هنوز پدر و مادر من هيچ كاری نكرده اند .

بالاخره روزی می رسد كه با جنازه من روبرو شوند .

بالاخره روزی می رسد كه حسرت لحظات از دست رفته را می خورند .

بالاخره روزی می رسد كه از خدا بخواهند دوباره به گذشته باز گردند و ارزوی مرا

 براورده كنند .

هيچ كس تنهاييم را حس نكرد . هيچكس نفهميد كه من چقدر ... را دوست دارم . هيچ كس مرا درك نكرد .هيچ كس از من سؤال نكرد كه برای چه ناراحت و غمگين هستم .

اری روزی فرا خواهد رسید که تمام این رفتار ها و ناملایمات را تلافی خواهم کرد. 

خدا هم ديگر با من نيست . خدا هم ديگر به من كمك نمی كند تا بتوانم عشقم را بروز دهم .

 خدا  هم  مانند بقيه افرادمرا به دست فراموشی سپرده است .

اگر مثل اشك تو چشام باشی، برای موندنت تا آخر عمر گریه نمی کنم

ميشه مثل يه قطره اشك بعضي هارو از چشمات بندازي!!!

ولي هيچوقت نميتوني جلوي اشكي رو بگيري

كه با رفتن بعضي هااز چشات جاري ميشه

چرا از هرچی عشقه  میحراسم ؟

چرا تنهايی سخته ؟

چرا..، چرا..و....

گفت: نه خودم جمع مي كنم.

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟


نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم. اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته.

 خودم بايد جمعش كنم

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن.

وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشونبسپري هنوز تو دستشون نگرفته ميندازنش زمين و

مي شكوننش......

يخوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده

 آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد. و من توي اين فكر كه

چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم موندم

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم. بر گشت و گفت: دلم رو به

دست هر كسي نسپردم اون براي من هر كسي نبود.

گفت و اين بار رفت سمت دريا..........

برای همیشه دوستت دارم ، باورم کن

همه دارو ندارم،تو بودي كه مرا از برزخ پريشاني نجان دادي،با حرفاي شيرينت مرا دلگرم خود كردي!

تمام دنيا را به چشمم زيبا كردي،در اوج تنهايي به دادم رسيدي

دستانت...

گرمي دستانت گرمي وجودم شد.با گرمي آن ها گرم و با سردي آنها سرد شدم

دستانت گرم بود پس چرا من سرد شدم؟

چرا دگر شوقي در آن نمي بينم؟

يار من تنها در تمام هستي،تو برايم ماندي!

دم از معرفت زدي از ماندن،محبت...

پس تو ديگر چرا؟چرا تنها كسم؟ تو چرا مانند ديگران شدي؟نقاب بود بر چهره ي درخشان تو؟

ولي تو يار من بودي...

تو را به خدا تنهام نزار

تو را به خدا دستم را بگير

مي ترسم...

از تنهايي ام ميترسم.

از خالي بودن دلم

                  از ديوانگي.....

                          از ويرانگي....

 تو ديگر تنهام نزار روياي شيرينم

دیدی ‌آخرش من و گذاشت و رفت
از زمین قلبم رو بر نداشت و رفت
دیدی آخرش من و دیوونه کرد
واسه رفتن همینو بهونه کرد
دیدی اون وعده هایی که رنگی بود
 تمومش فقط واسه قشنگی بود
 دیدی اون که دلم و بهش دادم
رفت و از چشمای نازش افتادم
دیدی اونی که می گفت مال منه
دم آخر نیومد سر بزنه
دیدی خط زد اسمم و از دفترش
رفت و افند نزدم دور سرش
دیدی اون نخواست برم به بدرقش
دیدی که باختم توی مسابقش
دیدی مهربونیا رو زد کنار
رفت و چشمام و گذاشت تو انتظار
 دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت
گفت شاید ببینمت توی بهشت
 دیدی بی خبر گذاشت و رفت و سفر
گفت بذار بمونه چشم اون به در
دیدی افتاد اسم من سر زبون
همشون گفتن به اون نامهربون
 دیدی که دعاها مستجاب نشد
 آخرم دلش واسم کباب نشد
دیدی لااقل نزد به پنجره
که بهم خبر بده می خواد بره
دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا
 ولی من سپردمش دست خدا
 دیدی بی خداحافظی روونه شد
دیدی قولاش و گذاشت تو چمدون
 که دیگه نمونه از اونا نشون
دیدی با دل این و در میون نذاشت
 رفت و از خاظره ها نشون نذاشت
دیدی آخرش من رو نظر زدن
تو سر این دل در به در زدن
دیدی آخرش من و تنها گذاشت
 تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت
یعنی رفته اونجا آشیان کنه
یا می خواسته من رو امتحان کنه
 دیدی حتی اون نگفت می ره کجا
چه بده رسمای روزگار ما
دیدی خواستمش ولی من و نخواست
 اینم از بازیای دنیای ماست
حالا چند روزیه که بدون اون
 چشم من خیره شده به آسمون
امون از عاشقیای چنروزه
 که فقط یکی تو شعرش می سوزه
چه کنم خدا پشیمونش کنه
یا که مثل من پریشونش کنه
رفت و دیگه نمی یاد به شهر ما
بهتره بسپرمش دست خدا